In augustus 2015 kreeg ik de diagnose borstkanker. Mijn dochter was toen amper 1 jaar en 4 maanden oud. Het nieuws kwam hard aan, zeker omdat ik negen maanden eerder mijn halfzus had verloren aan kanker. Ook zij had borstkanker, met uitzaaiingen. Haar overlijden was nog vers, en plots stond ik zelf voor een helse strijd.
Ik onderging vier zware chemobehandelingen, gevolgd door twaalf lichtere chemo’s en dertig bestralingen. Het was een uitputtende periode, fysiek en emotioneel. Maar ik bleef doorgaan, voor mijn dochter, voor mijn toekomst.
Na de behandelingen en enkele controles stelde mijn oncoloog een genetisch onderzoek voor. Mijn eerste gedachte was: “Als het maar iets oplevert voor mijn dochter.” Ik had er geen idee van dat het ook voor mij nog gevolgen zou hebben. Het resultaat was duidelijk: ik ben drager van een genetische mutatie.
Ik heb niet lang getwijfeld. Ik besloot snel om mijn eierstokken en eileiders preventief te laten verwijderen. Gelukkig vallen de menopauzeklachten bij mij goed mee. Een jaar later heb ik ook preventief mijn borsten laten behandelen. Het was geen gemakkelijke beslissing, maar ik koos voor zekerheid en rust.
Vandaag leef ik met een lichaam dat littekens draagt, maar ook met een hart dat sterker klopt dan ooit. Mijn verhaal is er één van verlies, veerkracht en liefde maar vooral voor mijn dochter, die me elke dag herinnert waarom ik bleef vechten.
BRCA+ Network asbl
